یک هویتزر خودران ۱۵۵ میلیمتری نوع ۱۹ نیروی زمینی دفاع شخصی ژاپن در حال شرکت در یک جلسه آموزشی سالانه نزدیک کوه فوجی در میدان آموزشی هیگاشیفوجی در شهر گوتنبا، استان شیزوئوکا، در اوت ۲۰۱۹. | عکس از رویترزنویسنده: گابریل دومینگز
در حالی که ژاپن برد مهمات خود را برای مقابله با تهدیدهای منطقهای افزایش میدهد، توانایی پرتاب آنها از سیستمهای مختلف برای حداکثر کردن انعطافپذیری، به عامل مهمی در تصمیمگیری برای انتخاب تسلیحات تبدیل شده است.در حال حاضر چندین پرتابه دوربرد و هدایتشونده دقیق میتوانند از هواپیما، زیردریایی و پرتابگرهای زمینی استفاده شوند، اما تنها تعداد کمی از آنها را میتوان از هویتزرها شلیک کرد. حتی در این موارد هم، این گلولههای هدایتشونده توپخانه اغلب بردی محدود بین ۲۶ تا ۷۰ کیلومتر دارند.با این حال، این وضعیت ممکن است به زودی تغییر کند.در حالی که توکیو در حال آمادهسازی برای بهروزرسانی سه سند کلیدی امنیت ملی خود تا پایان سال جاری است،
روزنامه ژاپن تایمز متوجه شده که نیازهای جدیدی برای یک تسلیحات دوربرد در حال ظهور است؛ تسلیحاتی که بتوان آن را از هویتزرهای خودران قدیمیتر نوع ۹۹ و جدیدتر نوع ۱۹ نیروی زمینی دفاع شخصی (GSDF) پرتاب کرد تا قابلیتهای کلی ضدحمله ژاپن را تقویت کند.هنوز مشخص نیست که توکیو در نهایت کدام سیستم را انتخاب خواهد کرد، اما کارشناسان میگویند تصمیمگیری به عوامل متعددی بستگی دارد، از جمله عملکرد، هزینه، قابلیت ارتقا و قابلیت همکاری با سیستمهای مشابه مورد استفاده کشورهای همفکر.هر یک از شاخههای نیروهای دفاع شخصی (SDF) در زمان تدوین برنامه بعدی ساخت دفاع (Defense Buildup Program) — برنامه پنجساله خرید تسلیحات ژاپن — که قرار است اواخر امسال تدوین شود، توصیههای خرید خود را مطرح خواهند کرد.
تصویر: مهمات هدایتشونده دقیق دوربرد Sceptre در حال آزمایش شلیک. شرکت آمریکایی Tiberius Aerospace این مهمات پیشرفته را به GSDF پیشنهاد کرده است. | Tiberius Aerospace
اما با توجه به اینکه چندین پروژه بزرگمقیاس قبلاً بودجهبندی شدهاند، بودجه برای خریدهای جدید محدود خواهد بود، حتی با وجود افزایش هزینههای دفاعی، به ویژه اینکه تورم و کاهش ارزش ین، برنامههای ژاپن برای بزرگترین تقویت نظامی از زمان جنگ جهانی دوم را تضعیف کرده است.در نتیجه، یکی از چالشهای اصلی نیروهای دفاع شخصی، یافتن راههایی برای تطبیق سیستمهای موجود با جنگ مدرن خواهد بود — توسعهای که درسهای آموختهشده از جنگ روسیه-اوکراین را نیز شامل میشود.
کارشناسان میگویند این درسها به ویژه برای GSDF مرتبط است؛ نیرویی که دههها خریدهای خود، از جمله حدود ۳۰۰ هویتزر، را بر دفاع در برابر تهاجم زمینی گسترده متمرکز کرده بود.هرچند این تسلیحات همچنان قابل استفاده هستند، اما کاربردی بودن آنها با بازنگری استراتژی دفاع و برنامه تقویت نظامی کشور زیر سؤال رفته است.مایکل بوساک، بنیانگذار ابتکار سیاست پارلی و مدیر سابق اتحاد آمریکا-ژاپن، میگوید: «در حالی که GSDF به سمت سیستمهای تسلیحاتی چابکتر در چارچوب تلاشهای دفاع از جزایر جنوب غربی حرکت کرده، پاسخ همیشه در خرید سیستمهای تسلیحاتی جدید نیست، بلکه در جستجوی راههایی برای بازاستفاده از آنچه در انبار موجود است.»این همان کاری است که نیروهای اوکراینی مجبور شدهاند به سرعت انجام دهند؛ آنها سیستمهای تسلیحاتی چند دهه قدیمی را از شرکا دریافت میکنند و باید تعیین کنند چگونه آنها را در محیط جنگی که شامل استفاده گسترده از موشکها و پهپادها در مناطق شهری است، به کار بگیرند.
برخی شرکتهای دفاعی قبلاً به این نیاز توجه کردهاند، از جمله شرکت آمریکایی Tiberius Aerospace.این شرکت این هفته مذاکرات شراکت با تا چهار پیمانکار دفاعی ژاپنی را آغاز کرده است. هدف این گفتوگوها این است که شرکتهای ژاپنی بتوانند دو محصول این شرکت را تحت لیسانس تولید کنند: گلوله توپخانه ۱۵۵ میلیمتری رمجتدار Sceptre و موشک تاکتیکی Invictus.اندی بینز، یکی از بنیانگذاران Tiberius Aerospace، در مصاحبهای در توکیو گفت: «اگر به نحوه استفاده گسترده از هویتزر استاندارد M777 در اوکراین امروز نگاه کنید، حداکثر برد آن با گلولههای بالستیک معمولی و بدون هدایت ۲۶ کیلومتر است.»
Tiberius Aerospace اخیراً گفتوگوهایی را با تا چهار شرکت ژاپنی آغاز کرده است تا آنها بتوانند به طور بالقوه تسلیحات Sceptre (در تصویر) و Invictus این شرکت را در ژاپن تحت لیسانس تولید کنند. | Tiberius Aerospace
او افزود که Sceptre میتواند برد این هویتزر — یا هر هویتزر دیگری — را به ۱۵۰ کیلومتر افزایش دهد. مهمتر اینکه این مهمات پیشرفته پیشنهادی برای GSDF هدایتشونده دقیق است و دقت آن تا ۳.۵ متر میرسد. این در تضاد کامل با مهمات بدون هدایت است که ممکن است صدها متر از هدف دور بزنند و نیاز به حجم آتش بیشتری داشته باشند.بینز گفت که Sceptre در حال حاضر توسط واحد نوآوری دفاعی آمریکا (Defense Innovation Unit) به طور مستقل تأیید و اعتبارسنجی میشود و هزینه هر گلوله حدود ۵۰ هزار دلار خواهد بود.او افزود اگر قراردادی اعطا شود، سرعت تولید تحت لیسانس این تسلیحات در ژاپن به قابلیتهای تولیدکنندگان ژاپنی بستگی دارد. در صورت آماده بودن همه چیز، تولید میتواند ظرف شش هفته آغاز شود.تلاش این شرکت در زمانی انجام میشود که تنشهای امنیتی بینالمللی رو به افزایش است و کشورها را به بهبود و گسترش پایگاههای صنعتی دفاعی خود واداشته است.بینز گفت ایده تولید تحت لیسانس در کشورهای مختلف این است که صنایع دفاعی کشورهای همفکر «چابکتر و فدرالتر در زنجیره تولید خود» شوند.Tiberius تنها شرکت خارجی نیست که به دنبال پاسخگویی به این نیاز نوظهور ژاپن است. شرکت نروژی NAMMO که ظاهراً با یک تولیدکننده ژاپنی در حال مذاکره است، مهمات هدایتشونده رمجتدار دیگری با برد ۱۵۰ کیلومتر ارائه میدهد.GSDF با مهمات خارجی غریبه نیست. از سال ۲۰۲۵، این نیرو در حال آزمایش گلولههای هدایتشونده Vulcano 155 میلیمتری با برد ۷۵ کیلومتر از شرکت ایتالیایی لئوناردو روی هویتزرهای زنجیری نوع ۹۹ و چرخدار نوع ۱۹ است.ژاپن و دیگر کشورها همچنین در حال کار روی فناوری پیشرانش جدید به نام موتورهای انفجار چرخشی (rotating detonation engines) هستند که میتواند برد توپخانه را به طور بالقوه به ۵۰۰ کیلومتر برساند.جیمز آنجلوس، رئیس شورای صنعت امنیت بینالمللی ژاپن، میگوید: «گسترش برد و دقت گلوله ۱۵۵ میلیمتری توپخانه با توجه به ماهیت در حال تحول جنگ، اجباری است.»او در عین حال تأکید کرد که هر فناوری که GSDF انتخاب کند «باید با کشورهای متحد قابل همکاری باشد و در داخل کشور با شرکای ژاپنی ساخته شود.»علاقه رو به رشد بینالمللی به نیازهای نیروهای دفاع شخصی نشاندهنده این است که پیمانکاران دفاعی خارجی امروز ژاپن را نه تنها مشتری بالقوه، بلکه پایگاه احتمالی تولید تسلیحات نیز میبینند.
منبع: ژاپن تایمز
