صفحه‌ها و رسانه‌های اجتماعی در حال آسیب زدن به مهارت‌های گفت‌وگویی کودکان هستند. علت اهمیت این موضوع و راه‌های بازگرداندن این مهارت‌ها

ارتباط اجباری ما با این دستگاه‌ها، توجه ما را تحلیل می‌برد و مانع از گوش دادن و حفظ گفت‌وگوهای معنادار می‌شود. مطالعات نشان داده‌اند که صرف حضور یک تلفن همراه، حتی در حالت سکوت، توجه افراد را تقسیم می‌کند. این امر احتمال شروع و تقسیم گفت‌وگوهای جالب را کاهش می‌دهد، زیرا شرکت‌کنندگان ناخودآگاه انتظار دارند که دستگاه در هر لحظه توجه صاحبش را طلب کند. در نتیجه، افراد اغلب تصمیم می‌گیرند موضوعات گفت‌وگو را به صورت "سطحی" مرور کنند، نه اینکه به عمق آن‌ها بپردازند.

کودکان و نوجوانانی که در خانه‌هایی بزرگ می‌شوند که وعده‌های غذایی خانوادگی توسط صفحه‌ها (تلویزیون، تبلت و تلفن همراه فراگیر) تسخیر شده‌اند، کمبود واضحی در مهارت‌های ارتباطی و گفت‌وگویی نشان می‌دهند. آن‌ها در تفسیر سرنخ‌های غیرکلامی مشکل دارند، نورون‌های آینه‌ای کمتری را فعال می‌کنند (پایه مغزی همدلی) و از قرار گرفتن در معرض گفت‌وگوی واقعی و "ویرایش نشده" می‌ترسند.

آن‌ها می‌دانند چگونه صحبت کنند، اما در حرکت راحت در تبادل تعاونی ایده‌ها — که به انسان اجازه داد تا به قرن بیست‌ویکم برسد — مشکل دارند.

یادگیری گفت‌وگو
زبان بیان شده، یک توانایی ژنتیکی و ذاتاً انسانی است — هر انسان، صرف نظر از محل تولدش، می‌تواند صحبت کند. گفت‌وگوی روزمره برای ما بسیار طبیعی است، اما همچنین مهارتی است که می‌توان آن را آموزش داد. ما یاد می‌گیریم چگونه به شیوه مناسب وارد گفت‌وگو شویم، چگونه یک لحن دوستانه حفظ کنیم و چگونه با گفت‌وگوهای دشوار با همدلی و قاطعیت برخورد کنیم.

به بیان ساده، زبان یک توانایی ذاتی است، اما گفت‌وگو از نظر فرهنگی کسب می‌شود.

این بدان معناست که خانواده‌ها نقش حیاتی در آموزش و پرورش توانایی‌های گفت‌وگویی کودکان دارند. همان‌طور که خانواده‌ها به ما مقدار معینی سرمایه اقتصادی می‌دهند — برخی، برای مثال، یک خانه به ارث می‌برند در حالی که دیگران نه — خانواده‌ها همچنین سرمایه زبانی در اختیار ما می‌گذارند.

بنابراین، یک کودک ممکن است دسترسی به واژگان گسترده، پیچیده و حتی چندزبانه به ارث ببرد، در حالی که آن‌هایی که کمتر خوش‌شانس هستند، با واژگان ساده‌تر و محدودتری مجهز می‌شوند. همین را می‌توان در مورد نحو (گرامر) گفت: تماس کودکی با ساختارهای نحوی پیچیده به برخی کودکان امکان می‌دهد تفکر پیچیده‌تری توسعه دهند، در حالی که دیگران فقط ساختارهای ساده و گسسته از محیط کلامی خود دریافت می‌کنند.

به همین ترتیب، خانواده‌های ما نیز مقدار معینی سرمایه گفت‌وگویی به ما اعطا می‌کنند. همه ما این را دیده‌ایم: کودکانی که می‌توانند با آرامش با بزرگسالان، حتی آن‌هایی که از والدینشان مسن‌تر هستند، گفت‌وگو کنند، در حالی که دیگران در پاسخ مناسب مشکل دارند. برخی جوانان یاد می‌گیرند که از صحبت کردن روی حرف دیگران خودداری کنند و نوبت خود را رعایت کنند، در حالی که کودکان دیگر (و بسیاری از بزرگسالان) هرگز این راهنمایی را دریافت نمی‌کنند.

در حالت ایده‌آل، مدارس باید زمین بازی را هموار کنند تا کودکانی که با روش‌های زبانی و گفت‌وگویی ساده در خانه بزرگ شده‌اند، با مدل‌های زبانی غنی‌تر و تحریک‌کننده‌تری در تماس قرار گیرند. این می‌تواند به آن‌ها امکان دهد تا احساسات، عواطف و استدلال‌های خود را بهتر تشخیص دهند و بیان کنند. با این حال، این فرآیند برابرسازی همیشه آن‌طور که باید عمل نمی‌کند.

اثر انگشت گفت‌وگویی شما
آموزش دیدن — و خودآموزی — در زبان و گفت‌وگو به دلایل بسیاری حیاتی است، اما در نهایت به این واقعیت برمی‌گردد که نحوه گفت‌وگوی ما تأثیر قطعی بر نحوه درک دیگران از ما دارد.

گفت‌وگوهای ما ما را تعریف می‌کنند، به عنوان فرد شکل می‌دهند و می‌توانند روابط اجتماعی ما، هم شخصی و هم حرفه‌ای، را ایجاد یا نابود کنند. جامعه‌شناس، شری ترکل، در فراتحلیل خود درباره گفت‌وگو اینگونه بیان می‌کند: "کیفیت گفت‌وگوهای ما مستقیماً با شادی شخصی ما و موفقیت اجتماعی و حرفه‌ای ما مرتبط است."

چرا به سواد گفت‌وگویی نیاز داریم
عادت‌های مختلف انسانی — تنفس، خوردن، صحبت کردن و غیره — با نابرابری چشمگیری مورد توجه قرار می‌گیرند. در حالی که مسائلی مانند تغذیه به اولویت سلامت عمومی تبدیل شده‌اند، ما اطلاعات کمی درباره توانایی فوق‌العاده انسانی که زبان بیان شده است داریم.

بسیاری از ما نمی‌دانیم چگونه با یک گفت‌وگوی ناخوشایند مواجه شویم. ما در درگیر شدن در گفت‌وگو با افرادی که با ما متفاوت هستند مشکل داریم و اغلب وقتی دیگران صحبت می‌کنند، گوش دادن به آن‌ها را فراموش می‌کنیم — که این، بنیاد همدلی و همکاری است.

به همین دلیل، ما به فوریت نیاز داریم که سواد گفت‌وگویی را به یک موضوع مورد علاقه عمومی تبدیل کنیم. این مهارت به ما امکان می‌دهد تأمل‌کننده‌تر و آگاه‌تر از پتانسیل فوق‌العاده گفت‌وگوی روزمره باشیم و به ما کمک می‌کند زمانی که با گفت‌وگوهای مضر مواجه می‌شویم — که مانند غذای ناسالم، به جای تغذیه، آسیب می‌زنند — آن‌ها را شناسایی کنیم.

وقتی یک گفت‌وگوی انسانی داریم — گفت‌وگویی که در اینجا و اکنون رخ می‌دهد، جایی که بدن‌های ما حاضرند و توجه ما متمرکز است — چیزهای جذابی اتفاق می‌افتد.

اول از همه، بدن‌های افراد در تعامل با هم همگام می‌شوند، تطبیق می‌یابند، به طور ناخودآگاه تقلید و با یکدیگر هماهنگ می‌شوند. و این فقط بدن‌ها نیستند — اسکن‌ها همچنین همگام‌سازی در مغز افرادی را که در گفت‌وگو هستند نشان می‌دهند. هرچه گفت‌وگو برای صحبت‌کنندگان عمیق‌تر و معنادارتر باشد، همگام‌سازی آن‌ها شدیدتر است.

شما می‌توانید سواد گفت‌وگویی را از امروز شروع به ساختن کنید، با چیزی به سادگی شام خوردن در خانه بدون حضور تلفن‌های همراه یا سایر دستگاه‌ها در معرض دید. درگیر شدن در گفت‌وگوی واقعی، تأثیر زیادی بر موفقیت و رشد — هم شخصی و هم حرفه‌ای — جوان‌ترین اعضای خانواده خواهد داشت.